Hai lieve lezer,
Wat fijn dat ik weer even tegen je aan mag praten 😉
Wat ben je toch goed bezig! Jij ook ja! Stap voor stap, stap voor stap, steeds weer ietsje verder op je pad.
En je gelooft soms misschien dat het niet genoeg is, maar echt, je doet het zo goed..
Dit is gewoon hoe het leven werkt, toch?
Dingen gaan langzamer dan je hoopte. Ze gaan niet perfect.
Anderen vinden er wat van, of je bent vooral bang dat ze dat doen.
Maar jij: je doet lekker je ding. Ja, je wordt door al je twijfels wat afgeremd, maar toch: je doet lekker jouw ding.
En daar wil ik vandaag wat met je over delen. Over je eigen ding blijven doen, je eigen wijsheid blijven volgen.
Want zo vaak voelt dat dus niet als genoeg. Omdat je niet volledig op die eigen wijsheid vertrouwt.
Oude patronen nemen weer even de overhand. Of je plaatst andermans wijsheid toch weer een keer boven de jouwe, omdat je bang bent anders té eigenwijs te worden.
En lieverd, dat is ook niet gek…
En ongeacht die twijfels ben je dus écht goed bezig. Dat voel je diep van binnen zelf ook, toch?
Vandaag vertel ik je graag meer over de worsteling die ik daar zelf de afgelopen periode mee had. Over een oud patroon waar ik al heel lang in zit, en een moment dat ik andermans wijsheid weer even boven de mijne plaatste.
Gelukkig zorgde die worsteling er wel voor dat het nóg helderder werd, en ik ook op dit punt leerde: ja, mijn eigen wijsheid had eigenlijk die hele tijd al gelijk. En die mag ik dus nóg weer meer gaan volgen. Ik mag nóg eigenwijzer worden… Nog meer gewoon lekker mijn eigen ding doen. En geloven dat dat goed genoeg is.
Dus, dat ga ik doen 😉
Maar eerst het verhaal..
Twijfel aan mijn eigen wijsheid
Ik zat te twijfelen namelijk, of het wel snel genoeg ging, of ik niet iets miste. Een manier, een truc, gewoon íets, waardoor het allemaal wat sneller zou gaan.
En toen, toen was er een workshop, waarin die leraar zei dat hij daar wel een manier voor had.
Nou, super! Die ging ik volgen dus, jee!
Nouja… Behalve dat het voor mij niet klopte.. Het paste gewoon niet.
Je moest affirmaties herhalen, en tsja, als er een techniek is die niet voor me werkt is het dat..
Het voelt alsof ik met mezelf in gevecht ben. Het ene deel van mezelf herhaalt braaf: “Ik ben Aletta, en ik heb geen weerstand tegen snelle vooruitgang en succes”.
En het andere deel, dat denkt wat heel anders: “Jaaa, wat een bullshit! Wie denk je dat je hier voor de gek houdt, ik ben er toch gewoon? Ik, deze angst, deze weerstand? Waarom waren we deze oefening ook alweer aan het doen?!? En de oplossing is écht niet om mij te gaan bulldozen hoor, in tegendeel…”
Maarja, die leraar was heel overtuigend, en had ik eerder ook een mooie ervaring mee gehad, dus ik ging braaf door. En dat vervelende gevoel schoof ik maar weer even weg.
Zelfs later, toen we het extra kracht gingen bijzetten door met onze ene vuist in de andere hand te slaan. En afwisselen, en meer. En …
Gekkenwerk…
Of tenminste: het zal vast voor sommige mensen wél gewoon zo werken. Dat dat even precies het stukje wijsheid en advies is wat zij op dat moment nodig hebben. Gewoon dóen, hoppa!
Maarja, uhm, bij mij werkt dat dus juist averechts…
De volgende dagen
Direct erna voelde ik me al slecht. Klein, van mezelf afgesloten, onzeker, donker.
Ik had wel door dat er iets was misgelopen, en probeerde mezelf er weer wat uit te helpen. Maar het zat dieper dan waar ik die dag bij kon komen.
De volgende dag werd het nog een stukje erger, zeker toen mijn spaarrekening zei: het wordt wel echt tijd…
“Ja maar, hóe dan? Hóe dan versnellen? Hóe dan, hier anders mee omgaan?”
En de dag daarna barstte de bom, en raakte ik even van m’n padje af.
En misschien was dat ook wel nodig hoor. Eerst die absolute onzekerheid voor ik weer een nog steviger zekerheid kon vinden.
Maar poe, van het padje dus.
Een dag van het padje af
Die ochtend kwam de vraag omhoog: “Geloof je echt dat dit jouw pad is?”
Eerst op een hele neutrale manier, waar ik nog enigszins rustig bij kon blijven, rationeel en intuïtief.
Maar daarna kwamen ook al snel alle twijfels en emoties naar boven..
Natuurlijk, die waren de hele reden dat ik mezelf deze vraag mocht stellen.
En gelukkig weet ik een beetje hoe ik mezelf kan helpen op zo’n moment. En lukte dat die dag wel.
Dus liet ik me meevoeren in het proces, en vroeg de steun van twee lieve vriendinnen.
Maar die dag was dus een absolute rollercoaster. Van een eerst neutrale maar wel superdiepe vraag, naar rustig nadenken en voelen, naar hele heftige twijfels en emoties, naar wat meer rust.
En toen de vraag: “maar moet ik niet misschien toch een ‘normale’ baan zoeken?” Is dat misschien toch het beste?
Met alle wanhoop die daarbij hoorde: “moet ik de hoop op dit pad dan echt opgeven?”
Waarom niet?
Maar: ik weet dat als ik iets probeer te doen wat niet voor me klopt, m’n energie echt meteen op is.
Als in: ik kan me niet meer concentreren, alles voelt superzwaar, en achteraf voel ik me eerst een zombie, en erna een emotioneel en uitgeput wrak.
En hoe verder ik over mijn grenzen ga, des te harder moet ik de prijs daarvoor betalen, in dagen, weken, maanden bijkomen.
Een mini-burnout noemde één van die vriendinnen dat. Nouja, ja, zo voelt het eigenlijk wel ongeveer.
Op de één of andere manier is mijn lichaam na m’n overspannenheid zo geprogrammeerd dat ze dat trucje steeds blijft herhalen. Op t moment dat ze merkt, ik merk, dat ik over m’n grenzen ga.
En dat héeft deels ook een bepaalde schoonheid, want het dwingt me op mijn pad te blijven.
Ik kan niet ver afwijken, want anders voel ik het gelijk terug.
En deels is het natuurlijk zwaar kut. Dwingt het me nee te zeggen, tegen dingen die voor anderen geen big deal zijn.
Moet ik minstens een halve dag bijkomen na een feestje, en als ik niet helemaal lekker in m’n vel zat een aantal dagen.
Kan ik niet ‘gewoon even’ meegaan in wat de ander wil, omdat ik de prijs er later voor moet betalen, als dat niet precies was waar ik zelf ook eigenlijk behoefte aan had.
Word ik door mijn lijf steeds weer gedwongen om voor mezelf te zorgen.
Mijn kracht te gebruiken om mijn zachtheid te beschermen.
Or else…
Nee zeggen dus, steeds weer nee zeggen, tegen alle dingen die niet helemaal goed voelen.
En ook ja zeggen trouwens! Tegen dingen die misschien van buiten niet zo logisch zijn. Jaaaa, nog meer leren over Human Design. Nog meer diepte, nog meer verbanden, nog meer wijsheid.
Nog meer nadenken hoe dit op mezelf en anderen van toepassing is, en hoe het zoveel gaten in het huidige adviesaanbod verklaart ook!
Nog meer puzzelen op mijn eigen theorieën en combinaties, en de vernieuwing die ik te bieden heb.
Nog specifieker worden over hoe ik precies in het grote geheel pas, hoe ik precies het beste anderen kan helpen. Zodat het gewoon klopt.
En het belangrijkste: steeds weer die stap zetten waar mijn eigen wijsheid me nu op wijst!
Maar ik dwaal een beetje af volgens mij, waar was ik?
Oja, die rollercoaster dag, en of ik toch niet een normale baan moest zoeken.
Wat vind ik leuk?
Nouja, het eerste deel van het waarom heb je al gehoord.
Het tweede deel is: dat wil ik gewoon helemaal niet. Het lijkt me niet leuk.
Het lijkt me wel gemakkelijk hoor, als het gemakkelijk en leuk zou lopen. Dat natuurlijk wel.
Maar enthousiast erover, echt iets voor me zien waar ik van AAN kan gaan? Nee.
Nee, gewoon nee.
Terwijl ik dat wel steeds weer heb voor dit pad. Ik vind het ZO mooi. ZO magisch en diep en prachtig synchronistisch, elke dag weer.
ZO passend bij wie ik nu weet dat ik in de kern ben…
Ik zag laatst de vraag voorbijkomen: hoe denk jij dat jij je mooiste bijdrage zou kunnen leveren?
En nouja, dan is het gewoon dit. Met alles wat ik op het verlengde van dit pad in de toekomst voor me zie.
Verbanden leggen, tussen verschillende bronnen van wijsheid. Daardoor vernieuwen, velden vooruit brengen.
Verbanden leggen tussen wijsheid en het dagelijks leven van mensen. Met al hun verschillen: welke wijsheid is nu eigenlijk praktisch toepasbaar voor jou? Nu, in dit moment, precies vanaf het punt waar je nu bent?
Want nee, ik geloof dus dat het grootste deel van de wijsheid en advies nu NIET matcht met wie jij bent en waar je nu staat, dus niet nuttig is voor jou in dit moment.
Maar hoe vind je precies dat puzzelstukje wat je juist WEL nodig hebt? Dat stukje dat jouw eigen wijsheid ondersteunt, precies op de manier die jij nu nodig hebt.
Daarover schrijven, dat bij mensen brengen. Dat is waar ik helemaal op AAN ga 🙂
Dus, argument 1: Ik wil en kan niet echt over mijn grenzen gaan.
En argument 2: Dit is wat gewoon volledig kloppend voelt voor mij.
Zelfs al gaat het veel langzamer dan ik zou willen. Zelfs al is het een emotionele rollercoaster. Zelfs al ziet het er gek uit..
Conclusie
En dat was dus waar ik aan het eind van die dag weer op uitkwam: Ja, ik mag echt mijn eigen wijsheid volgen.
Niet alleen in het moment, en dus eerder stoppen met een oefening die niet oprecht kloppend voelt voor mij.
Maar ook in mijn pad: ik ga mijn pad. Ook al gaat het langzaam. En weet ik niet wanneer het me waar gaat brengen. Weet ik niet of alles wel ‘goed komt’.
Maar op dit moment, op dit keuzepunt, accepteer ik de consequenties van mijn keus. Ook al ken ik ze nog niet.
Omdat ik klaar ben met niet voor mezelf kiezen. Klaar met de pijn die dat steeds weer oplevert. Klaar met de consequenties van díe keus, die ik steeds ergens al wel kon voorvoelen.
Klaar met geloven dat als ik het op andermans wijze zou doen, dat beter dan mijn eigen wijze zou zijn.
Nee, dit is mijn wijze. Mijn eigen wijze, en die is langzaam. Langzaam en ontzettend diep.
En dát accepteren, dat was hoe ik er uiteindelijk mee om mocht gaan.
Mijn manier is gewoon heel erg langzaam. En daar heb ik jarenlang weerstand op gehad, en schuldgevoel en frustratie. En de neiging om op allemaal manieren dat proberen te fixen, waarmee ik júist over mijn grenzen ging en het erger maakte.
Maar de schoonheid ervan is: juist omdat mijn reis zo langzaam en diep gaat, is hij ook ontzettend stevig. Integreer ik steeds meer delen van mezelf, zodat ze mee kunnen op deze reis. Ben ik een steeds completer mens, durf ik mijn kern steeds meer te laten zien in de wereld. Zónder delen van mezelf te bulldozen, en onbewust bang te zijn wat voor pijn dat later nog gaat opleveren.
Gewoon steady as she goes, stap voor stap, doing the next right thing…
En dat is wat ik vanaf nu dus ook nog uitgesprokener wil doen: mijn eigen wijsheid delen, en jouw eigen wijsheid ondersteunen.
Via wat ik in deze blog schrijf, en hoe ik binnenkort mensen in mijn bedrijf wil helpen. Maar daarover later weer meer! 😉
En dan: Gewoon lekker samen eigenwijs zijn dus! 😉
Jij hebt ook jouw eigen wijsheid
Want jij hebt ook jouw eigen wijze, en je eigen wijsheid die je daarop wijst. (haha, ben je al van de wijs? ;))
Maar geloof jij dat ook, lieve lezer? Dat je die hebt, en mag hebben?
En wat gebeurt er, als ik zeg dat jij je eigen wijsheid mag vertrouwen?
Plopt er dan nu meteen wat op in je hoofd? Iets waarbij je daarmee worstelt?
Kan je daar even mee zitten? Of juist lekker even de deur uit, rondje lopen?
Doe ermee wat goed voelt in elk geval 🙂
Sowieso wens ik je heel veel eigenwijsheid!
Boven alles: vertrouw je eigen wijsheid…
Heel veel liefs, Aletta
Geef een reactie