Hey lieve lezer,
Ik wil graag een experiment met je delen in deze blog.
Ik schrijf vaak aan mezelf, van mijn wijze ik aan mijn huidige soms angstige ik. En soms voegt zich daar nog wat extra wijsheid bij, die voelt alsof hij van buitenaf komt, van hogerop. Als geruststelling, met overzicht, en vooral met heel veel liefde.
Dit is mijn favoriete manier van dingen verhelderen, en mezelf kalmeren.
Ik wil het bij deze ook graag met jou delen. Over wat ik geleerd heb de afgelopen vijf jaren. En over waar ik nu sta.
Ik hoop dat het bij jou ook wat mag raken, net zoals het bij mij doet. Mocht je daarover iets willen delen, zou ik dat super waarderen 🙂
Liefs, Aletta
Hey lieverd,
maak je maar niet druk. Mensen zullen er misschien iets van vinden, maar dat kan je wel aan. Je staat zo stevig nu, zo stevig. Ontzettend knap. Zo ontzettend knap liefje.
Ja, dit is opeens een heel nieuw level van kwetsbaarheid. Ben je daar wel klaar voor? Ik weet het niet, weet jij het? We gaan het gewoon zien toch? We schrijven lekker door samen, en dan mag jij zeggen wat je ermee gaat doen.
Ik wil het graag met je hebben over de afgelopen 5 jaar. Sinds je stopte bij TNO, gedwongen werd te zien dat je daar echt niet paste. En dat deed je echt niet. Je lichtje ging langzaam uit.
Terwijl je zoveel aan de wereld te bieden hebt. Maar eerst moest je dat meemaken, wat je dacht dat je droombaan was, om te weten dat je een andere richting moest zoeken. Gelukkig mochten wij je op dat proces leiden 😉
Je bent al zo ver meissie. Soms denk je van niet. Maar qua innerlijk werk heb je al zo ontzettend veel gedaan. Zulke grote stappen gezet. Dat het niet anders kan of op een bepaald moment volgt daar ook succes in de buitenwereld op. In welke vorm kunnen we niet precies zeggen. Op welk moment ook niet. Maar wel dat je op de goede weg bent. Heel erg op de goede weg. En verder dan je denkt.
Wat je de afgelopen vijf jaar gedaan hebt, vanuit ons perspectief:
- Je bent mama geworden… Maak dat alsjeblieft niet kleiner dan het is, want het is nogal wat. Niet alleen heb je twee prachtige kindjes, maar daar zorg je ook nog eens superwarm en mooi voor. Niet perfect, nee, dat niet. Maar meer dan goed genoeg. Veel meer dan goed genoeg.
- Je hebt ook een prachtig nieuw huis gekocht met Michiel, en jullie hebben zo veel lol gehad met overal bedenken hoe jullie het echt je eigen kunnen maken. En dat dan lekker samen gaan doen. Niet altijd even makkelijk met twee kleintjes om je benen, wel een uh, leermogelijkheid? 😉
- Je weet veeeeeel beter wie je bent. En wat je wilt. En dat weet je ook steeds beter in de wereld te zetten. Je durft steeds meer te stralen vanuit je werkelijke licht, en laat steeds meer oude maskers achter je. En ja, soms gaan ze nog even als een oude jas weer aan, op momenten dat je je niet op je gemak voelt. Dat is prima. Ook dat hoort erbij. Maar je wéet wel dat dat niet je echte ik is, je meest waarachtige ik. Je weet wie je bent. (Vaiana ;))
- En je bent zooo ontzettend moedig geweest in het zoeken van jezelf. Steeds weer die emoties aangaan, waarachter al die helderheid en opluchting en ontspanning te vinden was. Steeds weer, ook al was je soms letterlijk doodsbang. Omdat je weet dat dit jouw enige manier is om écht verder te komen. Om echt gelukkig te worden. Wat je zo graag wilt. En nu eindelijk steeds meer bent…
Nee, dan hebben we het nog niet eens over je boek gehad, of al die andere werkgerelateerde dingen. Allemaal leuk en aardig, maar neem eerst even een momentje om dit te vieren alsjeblieft?
Haha, vlucht je nou alweer weg? Voel het maar even. Nu…
Goed zo meissie..
Je hebt de basis van een nieuw leven gelegd. Een ontzettende stevige basis. Je hebt je energie en oprechte zin in het leven en wat je doet teruggevonden. Ja, dat klinkt confronterend. Maar het klopt wel, toch?
Je zat in een burn-out. Een identiteitscrisis. Niet dat je die woorden ooit zelf gebruikte. Maar zo kan je het wel omschrijven. Je was niet wie je dacht dat je was. En ja, dat is as hard as it gets… Misschien zelfs zwaarder dan eerdere zware dingen die je hebt meegemaakt. Maar alles heeft je hierheen geleid. Het was nodig. Het was echt niet leuk, dat weten wij ook. Maar het was wel nodig.
En nu ben je hier. En kijk nou eens naar je joh. Je durft dit te schrijven, en er oprecht over na te denken dit te versturen. Misschien zelfs je boek in deze stijl te schrijven, als het je bevalt. Hoe dapper is dat wel niet. En jij vind jezelf soms een laffe meeloper? Kijk hier eens naar dan…
Jij bent niet laf. Je bent niet sloom, of lui.
Je wilt dingen grondig doen. En het vooral helemaal op jouw manier doen. En ja, dat kan soms tot perfectionisme leiden, dat is waar. Maar dat is het niet altijd. Dat is dit niet. Dat is dit echt niet. Dit is dapper. Ontzettend dapper. Dus ga nog maar even door meissie 😉
Ja, dan komen we op de afgelopen vijf jaar, voor je werk. Je had al die hele mail getypt op je normale manier, dus je weet precies wat er nu gaat komen he? 😉 Maar we voegen er wel ons eigen sausje aan toe.
Je hebt drie grote fases gehad de afgelopen jaren. En allemaal waren ze nodig. We gaan je nu nog wat meer vertellen waarom. Haha, ja, ik kan me voorstellen dat jij ook benieuwd bent 😉
Fase 1: jezelf durven zien
Ten eerste moest je tijd krijgen, jezelf tijd geven, om eens te kijken wat er allemaal in jou verstopt zat. Qua oud leed, maar ook qua ideeën, over hoe de wereld eruit zou moeten zien. Hoe we zouden moeten veranderen, met zijn allen. Zodat we eindelijk eens écht richting die felbegeerde duurzame wereld zouden bewegen.
Maar wat een verrassingen kwamen daarin naar boven he? Je bleek helemaal niet te willen schrijven over duurzame energie en techniek. Nee, het ging allemaal over psychologie, en snappen waarom we doen wat we doen. Snappen waarom jij doet wat je doet. En ook, op welke manier dat anders zou kunnen. Sneller vooral, sneller veranderen. Herken je hem? 😉
Jup, ook daarin zat dat tempo steeds hoger willen leggen. Niet tevreden zijn met het tempo waarop je eigen verandering ging. Je eigen schrijftempo ging. Het moest altijd meer, meer, meer. Maar het was genoeg. En ook voor jullie als mensheid: het ziet er niet zo uit, maar het is echt snel genoeg. Het kan niet sneller dan dit. Al die tegenkrachten, in jou en in de wereld, die moeten ook gezien worden. Gezien worden, voor ze geïntegreerd kunnen worden. En dat is een heftig proces, en je hebt ook nog wat rust nodig tussendoor, dus dat kost tijd. Dat kost nou eenmaal tijd.
Daar kunnen we nog veel meer over zeggen, maar nu wijken we af van waar we mee bezig waren 😉 Jouw pad, en het vinden daarvan in de afgelopen vijf jaar. Nog even dit: jij wil zo ontzettend graag je pad lopen. Maar jouw pad loopt jou. Je kan niet je pad niet lopen. Je kan wel heel hard proberen je eigen visie op je pad te forceren. Je kan jezelf helpen je pad soepeler te laten lopen. Maar je kan niet echt je pad niet lopen. Zo werkt het gewoon niet. Je loopt altijd je pad. En het is altijd ok. Ook al ziet het er meestal niet zo uit.
Messy, to be human 😉
Oja, we hadden het nog even over je eerste fase. Nou, aan het eind daarvan had je dus duidelijk wat jouw antwoord was op je grootste vragen: Volg je groene hart. Voor jezelf, en voor anderen die hetzelfde voelen als jij. Wiens hart hun vooruit trekt richting een groenere wereld. Maar die er moeite mee hebben daarop te vertrouwen. Dat dat echt de goede richting aanwijst, in het moment, en op langere termijn. Want je hoofd, jullie hoofd, bedenkt altijd zoveel hele logische redenen waarom dat hart toch echt geen gelijk kan hebben, en andere dingen veel logischer en harder nodig zijn. En toch, toch heeft dat hart gelijk.
Het wijze hart he. Niet de emoties van het moment. Je weet het verschil inmiddels best goed te maken, maar het blijft belangrijk om te zeggen. Je wijze dappere hart. Dat is degene die je mag volgen.
Fase 2: je ideeën laten zien
Daarna kwam je tweede fase. Waarin je het om ging zetten naar een écht boek. Je had eerder al wel hoofdstukken geschreven en laten proeflezen, maar je wist dat het hem nog niet helemaal was. Je zette jezelf in plaats van de lezer centraal. Maar daardoor was het voor de lezer misschien een beetje lastig je punt te snappen, en je lijn te volgen 😉
Dus ging je het in je 8 hoofdstukken gieten. Die je zo ontzéttend mooi gestructureerd had. Ja, dáár ben je misschien wel wat tijd kwijtgeraakt aan perfectionisme 😉 Maar ach, ook weer van geleerd toch?
En maar schrijven wat je deed. Schrijven en schrijven, en leren en leren. En op een bepaald moment zelfs de moed gehad het naar een uitgever op te sturen! Die er nog enthousiast over was ook! Ok, misschien onderkoeld enthousiast, maar aan de kwaliteit lag je afwijzing in elk geval niet.
En nee, dat is niet jouw schuld. Het was gewoon nog geen tijd. Je kreeg in die tijd een voorproefje van wat kon zijn. Maar het was een overhaaste energie, een over-je-tenen-struikel-energie. En je hebt net geleerd dat die meestal niet houdbaar is. Niet duurzaam 😉
Dus je ging weer rustig door met schrijven, 5 hoofdstukken heb je afgemaakt, tussen de geboortes van Nora en Daan. Niet gek hoor, niet gek. Zeker niet met Corona wat nog tussendoor kwam. Verrassing… 😉
Tussenfase: een andere kant van jezelf zien
Maar toen lukte het opeens niet meer. Na de geboorte van Daan was je weer zoveel veranderd, gegroeid, en het wilde niet meer. Je had je kinders, en je huis, en je man. Je basis op orde. Maar het boek wilde niet meer stromen. Hoe frustrerend, zeker toen je wilde schrijven over flow 😉
Gelukkig konden we toen wel een ander zaadje in je hoofd planten, waar je een tijdje mee zoet was. Verkennen hoe het was om te channelen, om anderen op deze manier te helpen. Kijken of je daar een bedrijf van kon maken, en wat je daar dan precies in wilde doen.
En wat heb je dat dapper gedaan. Je hebt een aantal mensen echt een paar stappen vooruit geholpen. Ook al vind je ook dat lastig van jezelf om te vieren. Want nee, je hebt niet meteen al hun problemen 100% voor ze opgelost. Maar dat was ook nooit het punt meisje, dat was ook nooit het punt…
Eén van de punten ervan was, om je klaar te maken hiervoor. Om je te laten zien dat je dit kan. Dat er magie in zit. En dat je met die magie andere mensen kan helpen. Dat je kan raken, op een plek waar je met je hoofd niet zomaar bij kan.
Ja, hoe kwetsbaar is dat om te zeggen. Dat je magie hebt. Dat je anderen kan helpen. En nog het ergste van allemaal: dat je die magie vooral op jezelf mag richten? En anderen er voor nu alleen indirect op deze manier van laat profiteren.
Je zou meer moeten doen, denk je. Dit is niet genoeg. Maar misschien is dit júist wel wat je te bieden hebt. Zullen we het aan je lezers vragen? Hierbij 😉 Lezer: wat doet dit voor jou?
Ja, en dan ook nog eens zo’n belachelijk lange email aan ze sturen. Hoe durf je 😉 Brutaal nest 😉
Haha, blijf een beetje lachen meis. Je kan dit. Je kan dit dragen. Daar waren die afgelopen twee jaren voor.
Onder andere 😉
Fase 3: jezelf durven laten zien
En dan komen we in de huidige fase, want daar werkten we allemaal naar toe. Je kreeg weer steeds meer zin om je boek te schrijven. Het werkte niet zo makkelijk of leuk als je idealiter gehoopt had, met dat bedrijfje opzetten. En ja, je verwachtingen daarover waren veeeeeeel te optimistisch 😉 Maar dat wist je op zich zelf ook wel 😉
En ja, soms kan het ook wél zo lopen. Als de magie met je meewerkt. Maar dat wat je daar deed was niet precies de magie waar je mee mocht werken. Dít, wat je nu doet, dat is jouw magie. Again: vraag het maar aan je lezers..
En dat voelt navelstaarderig, en heel raar. Want wie dóet dat nou? Zo’n inkijkje bieden, en hopen dat anderen daar ook mee geholpen zijn.
Maar dat zijn ze wel. Op manieren die jij nog niet weet. Die zij zelf waarschijnlijk ook niet precies weten. Maar dat zijn ze wel…
Oja, fase 3. Dat was dus de fase waarin je duidelijk mocht worden dat je het dichter bij jezelf mocht houden. En dat ging ook weer in een paar stappen. Eerst besloot je om je boek te splitsen, omdat je eigenlijk twee boeken in één probeerde te schrijven eerst. De maatschappelijke hoofdstukken gingen de deur uit, en de focus kwam op persoonlijke verandering, en wat de lezer daarmee en daardoor de wereld kan bieden.
Volg je groene hart.
De volgende stap was dat je duidelijker mocht gaan zien dat je het niet persoonlijk genoeg maakte. Je had wel anekdotes, maar wat je vertelde was toch vooral uitleg vanuit je hoofd. Niet echt jóuw verhaal. Gelukkig drong je schrijfcoach daarin meteen tot je door. Maar nee, dat was ook niet makkelijk, een nieuwe veel kwetsbaarder schrijfstijl aanleren. Bedenken aan wie je nou eigenlijk schreef. Er niet boven gaan hangen, maar echt midden in je eigen verhaal staan.
En vooral héél helder maken waarom je dit schreef. Elk stukje. Wat wilde je ermee zeggen? Waarom was het essentieel voor jouw persoonlijke reis? En wat wáren nou de essentiële dingen die je op je eigen reis geleerd had?
Dat was soms best confronterend. Wéér meer helingsstappen, om dat te ownen. En ja, je hebt er nog meer te gaan, want je hebt alleen nog maar het werk van de inleiding en het eerste hoofdstuk gedaan op dit vlak. Vooruit, ook wel wat van de rest, maar we hebben nog meer inzicht voor je in het verschiet.
En toen kwam de laatste stap. Deze stap. Je mag het boek aan jezelf schrijven. En je mag het door ons laten schrijven. Jij hoeft alleen het kanaal te zijn, de vingers die het op je laptop tikken. Het hoofd wat alles nog enigszins filtert en structuur geeft, zonder de inhoud in de weg te zitten.
Want zo werkt het. Dat weet je nu, zo werkt het dus. In elk geval voor jou 😉
En ja, dat is nieuw. En spannend. En eng om met mensen te delen.
Maar dít is wat jij te brengen hebt. Dít is wat jij hier komt doen. Op deze manier dingen met mensen delen. Zodat ze mee mogen lezen met deze magische liefdevolle woorden, en die als vanzelf op hun eigen leven toepassen. Of tsja, dat hopen we dan in elk geval 😉
(en nee, daar hoeven jullie verder helemaal niets voor te doen. Lezen is genoeg 🙂 )
Dus, bij deze. Dit mag de stijl van je boek worden. En kíjk eens hoe moeiteloos dat stroomt. Je hebt zo dat hele stuk weggetypt, zonder er veel over na te denken. Zo kan het lopen. Zo kan je boek ook lopen. Jij geeft de structuur en de mentale inhoud, wij helpen je de liefde op de pagina te zetten. De waarheid. Jouw persoonlijke waarheid, maar ook een diepere laag, waar we je graag mee helpen. Omdat geen mens dat in zijn eentje kan. Maar we wel heel graag willen dat deze in de wereld komt.
Dus bij deze: Volg je groene hart. Doe wat jou gelukkig maakt, dat maakt de wereld beter. Dan volgt de rest vanzelf…
Heel erg veel liefs voor nu,
Aletta en haar team
PS: you did it! Jeeeeeeeeeee!!!! 😀 Suuuuperdapper meissie. Superdapper. We zijn zo ontzettend trots op je…
PPS: aan de mensen die zelf geen ervaring hebben met wijsheid uit het Universum, en dit allemaal met een korreltje zout nemen: dat is ook heeeelemaal prima. Dit is het persoonlijke verhaal van Aletta, hoe zij het beleeft, en dit gesprek vormgeeft. Als jij daar je eigen interpretatie van hebt, is dat ook goed 😉 Doe er gewoon jouw ding mee. Zoals met alles 🙂
Liefs..
PPPS: volgende keer liever in je mailbox? Schrijf je dan hieronder in 🙂
Geef een reactie