Volg je groene hart!

Als het gaat over dingen doen voor het klimaat, is de reactie al snel “ik móet dit doen”, of juist “ik moet helemaal niets!”. Maar allebei deze reacties roepen juist weerstand op uit je omgeving, en uiteindelijk vaak ook van delen in jezelf. Als je van alles doet vanuit het idee dat je het alleen maar doet omdat het moet, is de kans groot dat je daar op een bepaald moment ook genoeg van zal krijgen, of het niet meer trekt. Terwijl je juist hoopt dat je het vol kan houden, en dat je anderen inspireert.

Als alternatief stel ik daarom voor dat je jezelf afvraagt: “Wat wil ik nou echt doen voor het klimaat?”. Op die vraag zal iedereen een ander en persoonlijk antwoord hebben. Naar gelang wat die persoon makkelijker afgaat, of juist een mooie uitdaging lijkt. Op die manier zal iedereen die dit doet op bepaalde punten in de transitie voorop lopen, en anderen inspireren met creatieve manieren waarop je die specifieke verandering kan maken. Dat maakt het leuk en veel makkelijker vol te houden. En het steekt anderen aan je op dat punt te volgen, zodat zij het niet nieuw hoeven te bedenken, of de eerste in hun omgeving te zijn die dat doet.

Dat betekent ook dat je niet te veel energie besteedt aan andere punten uit het ‘typische’ groene leven die je nu eigenlijk nog niet echt wil veranderen. Maar dat je wacht tot het makkelijker wordt doordat bijvoorbeeld de overheid het beter faciliteert, of dat meer mensen uit je omgeving het doen. Of tot jij je huidige uitdaging tot gewoonte hebt gemaakt, en zin hebt om dit punt je volgende uitdaging te maken natuurlijk!

Máár.. Wat ik hier nadrukkelijk niet bedoel is luisteren naar je gemakzuchtige kant, die elke verandering te veel moeite vind. Ik vraag je te luisteren naar je diepere zelf, en wat die zou willen veranderen, ook al is dat misschien nog lastig. Dat noem ik je groene hart. Dat innerlijke kompas dat weet wat goed voor je is. Je kan die aanspreken door jezelf slimme vragen te stellen. Bijvoorbeeld: als ik over twintig jaar op dit moment terug zou kijken, welke keus was dan goed voor me geweest?

Stel jezelf die vraag eens, wat voor antwoord komt er dan uit voor jou? Wie weet zou je je meer uit willen spreken, maar vind je dat nog heel spannend. Wie weet heb je in je achterhoofd een gaaf idee dat je uit zou willen werken, maar je weet nog niet zo goed hoe, en of er wel mensen op zitten te wachten. Of wie weet is iets heel simpels nu wel voldoende voor jou, zoals overstappen op echt groene stroom. Het maakt niet uit wat het is, als het maar jóuw antwoord is. En als je je antwoord hebt kan je eens gaan nadenken hoe het misschien toch mogelijk is, ook al is het lastig en spannend. Want als je voelt dat dit is wat je wilt, heb je zoveel meer motivatie om het ‘hoe’ uit te vogelen.

Maar is het dan wel genoeg met zijn allen? Tsja, die zekerheid zullen we nooit hebben.. We weten wel dat er op ontzettend veel vlakken verandering en actie nodig is. Is het dan niet handiger als iedereen zich daar inzet waar het hem of haar ligt, of positief uitdaagt? Ook al is de getalsmatige impact van jouw actie nu nog klein, wie weet welke rimpels je kan creëren..!